Zielona herbata pochodzi z liści Camellia sinensis, tej samej rośliny, z której otrzymuje się herbatę czarną i oolong. Różnice między nimi wynikają w dużej mierze z obróbki liści, zwłaszcza stopnia utleniania ich składników. Zielona herbata ma wielowiekowe miejsce w kulturach Azji Wschodniej, gdzie picie naparu rozwijało się równolegle z rzemiosłem jego przygotowywania.
Liść i sposób przetworzenia
Zielona herbata powstaje z liści Camellia sinensis przygotowywanych tak, aby ograniczyć przemiany oksydacyjne charakterystyczne dla innych sposobów przetwarzania. Napar i skoncentrowany ekstrakt to odmienne postacie. Przy ekstrakcie osobno odczytuje się ilość materiału, oznaczane katechiny i informację o kofeinie, jeśli jest podana. Nie należy przeliczać kapsułki na filiżanki herbaty bez konkretnych danych o obu produktach i ich przygotowaniu.
Znaczenie i zastosowanie
W liściach występują polifenole, w tym katechiny, a także kofeina. Jedną z dobrze znanych katechin jest EGCG. Napar i skoncentrowany ekstrakt nie są jednak równoważne pod względem stężenia. O smaku herbaty decydują odmiana, zbiór, obróbka oraz sposób parzenia. W suplementach ważniejsze są parametry wyciągu i ilość w porcji. Sama informacja „zielona herbata” nie wyjaśnia, ile katechin lub kofeiny zawiera konkretny produkt.
W praktyce
Ograniczenie utleniania liści podczas obróbki jest jednym z elementów odróżniających zieloną herbatę od innych rodzajów. Nie oznacza to jednak, że każdy napar ma identyczny profil. Odmiana, zbiór i parzenie wpływają na smak oraz ilość związków przechodzących do wody. Ekstrakt może być przygotowywany w odmiennych warunkach i nie jest dowolną liczbą filiżanek napoju. Na etykiecie warto odczytać osobno katechiny, EGCG i kofeinę, jeśli są deklarowane. Suma polifenoli nie jest automatycznie ilością każdej z tych substancji. Przy mieszankach zawierających także guaranę lub inne źródła kofeiny znaczenie ma łączna zawartość. Nazwa znanego napoju nie zastępuje informacji o skoncentrowanej recepturze.