Metoda oddzielania lotnych składników surowca z wykorzystaniem pary wodnej i późniejszego skraplania. Stosuje się ją między innymi przy pozyskiwaniu olejków eterycznych. Nazwa metody nie określa jeszcze jakości ani pełnego składu otrzymanego materiału.
Para jako sposób przenoszenia zapachu
W destylacji z użyciem pary wodnej lotne składniki surowca przechodzą wraz z parą do układu chłodzącego. Po skropleniu otrzymuje się fazę wodną oraz, dla odpowiednich surowców, oddzielającą się fazę olejku. Woda i olejek mają inny skład, bo związki różnią się rozpuszczalnością. Metoda nie polega na wyciskaniu rośliny ani rozpuszczaniu całego jej materiału. Długotrwałe ogrzewanie może również zmienić profil, więc zapach destylatu nie musi kopiować świeżego surowca.
Destylat wodny i olejek nie są wzajemnie zamienne w recepturze. Mają odmienne proporcje składników i właściwości. Także ilość surowca wykorzystanego podczas procesu nie określa samodzielnie intensywności otrzymanego zapachu. Potrzebny jest opis konkretnego materiału, a nie tylko nazwa metody.
Znaczenie i zastosowanie
Metoda pozyskiwania surowca pomaga zrozumieć jego pochodzenie, ale nie określa sposobu użycia gotowego produktu. Olejek oraz hydrolat mają inną postać. Nie należy zakładać, że można stosować je zamiennie lub w tej samej ilości.
W praktyce
Sprawdź nazwę, wykaz składników i przeznaczenie opakowania. Jeśli wybierasz kosmetyk do skóry, upewnij się, że producent przewiduje takie użycie. Opis naturalnej destylacji nie jest instrukcją samodzielnego rozcieńczania ani komponowania mieszanek do delikatnych okolic.
Nie traktuj nazwy procesu jako gwarancji hipoalergiczności czy jakości całej receptury. Gotowy kosmetyk może zawierać również inne składniki, które trzeba uwzględnić. Deklaracje o braku dodatków sprawdzaj osobno, nie wyprowadzaj ich z technologii otrzymania jednego surowca.