Masa ekstraktu i ilość wybranego związku w ekstrakcie to różne dane. Odróżnienie ich pomaga czytać tabelę i unikać porównywania niezamiennych wartości.
Cały wyciąg i jego część
Ekstrakt jest mieszaniną substancji z surowca oraz, zależnie od technologii, innych składników opisanych w dokumentacji. Standaryzacja wskazuje określoną zawartość związku lub grupy związków. Nie oznacza, że cały wyciąg składa się tylko z tej substancji. Związek używany do standaryzacji może pełnić funkcję znacznika jakościowego. Samo określenie czynny nie dowodzi wszystkich obietnic reklamowych przypisywanych roślinie. Rozdzielenie tych informacji pozwala dokładniej porównywać receptury.
Przeliczenie procentu
Jeśli 100 mg wyciągu zawiera 10% określonej grupy związków, wynik wynosi 10 mg tej grupy. Warunkiem jest poprawne ustalenie podstawy: procent musi dotyczyć podanej masy ekstraktu. Nie utożsamiaj proporcji DER ze standaryzacją procentową. DER opisuje relację ilości surowca i wyciągu, a nie procent związku w końcowej porcji. Przed porównaniem sprawdź, czy liczby dotyczą kapsułki lub całej porcji dziennej. To samo działanie matematyczne na różnych podstawach prowadzi do nieporównywalnych wyników.
Porównywanie bez skrótów
Większa masa ekstraktu nie rozstrzyga, który preparat jest właściwszy. Ważne są gatunek, część rośliny, ekstrakcja i opis standaryzacji. Nie dodawaj masy wyciągu do masy związku stanowiącego jego część, ponieważ policzysz go dwukrotnie. Brakujących danych nie uzupełniaj na podstawie podobnego suplementu. Brak procentu ogranicza porównanie i nie pozwala wyliczyć go z nazwy handlowej. Etykieta oraz dokumentacja konkretnej receptury są właściwszym odniesieniem niż ogólne informacje o roślinie.