DER to skrót od drug extract ratio, czyli stosunku ilości surowca roślinnego użytego do wytwarzania do ilości otrzymanego ekstraktu. Określenie wywodzi się z technicznego opisu przetworów zielarskich. Angielskie drug oznacza tu surowiec, a sam zapis DER nie czyni suplementu produktem leczniczym.
Charakterystyka i kontekst
Przykładowe 10:1 informuje o relacji ilości w procesie, a nie o dziesięciokrotnie silniejszym działaniu. Ważne jest też, czy liczba dotyczy ekstraktu rodzimego, bez substancji pomocniczych, czy gotowej mieszaniny. Znaczenie mają część rośliny i rozpuszczalnik użyty do ekstrakcji. Dwa wyciągi z identycznym DER mogą mieć inny profil związków. DER należy zatem odróżniać od standaryzacji, która opisuje zawartość wskazanego składnika lub grupy substancji.
Znaczenie i zastosowanie
Praktyczny odczyt zaczyna się od sprawdzenia obu stron proporcji. Przy opisie 10:1 trzeba jeszcze ustalić, czy producent odnosi go do surowca suchego czy innej postaci oraz do jakiego ekstraktu. Wyciąg może zawierać dodany nośnik, dlatego masa proszku wsypanego do kapsułki nie zawsze jest masą ekstraktu rodzimego. Bez tych szczegółów obliczanie „równowartości rośliny” może dawać mylące porównania. Dwie liczby o takim samym zapisie nie gwarantują identycznego procesu technologicznego.
W praktyce
Woda i mieszaniny wodno-alkoholowe mogą pozyskiwać z tej samej rośliny odmienne grupy związków. Dlatego DER nie służy do układania uniwersalnego rankingu mocy wszystkich ekstraktów. Najbardziej użyteczny opis łączy nazwę gatunku, część rośliny, rodzaj wyciągu, rozpuszczalnik i ewentualną standaryzację. Dopiero na tej podstawie można ocenić, czy porównuje się materiały podobnego rodzaju. Parametr produkcyjny mówi o przygotowaniu surowca, a nie o przewidywanym efekcie po użyciu gotowego produktu.